เพราะเราเดินไปข้างหน้ามานานจนลืมหยุดมองเท้าตัวเอง

มีทางแยกที่อยากไปอยู่สองสามทาง แต่เราเหมือนจะเลือกแล้วว่าอะไรเหมาะกับเรามากที่สุด

เสียงของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันราวกับสุญญากาศ คลื่นเสียงขนาดใหญ่ที่ผู้เขียนก็วัดไม่ได้ว่ากี่เดซิเบลพุ่งตรงเข้าสู่แก้วหูของเก้า บรรยากาศรอบกายทำให้เก้ารู้สึกหนักอึ้งไปทั้งร่าง สตรีวัยกลางคนผู้ที่เก้าเรียกว่าแม่มีความรู้สึกเฉกเช่นไรตัวเก้าเองก็ไม่อาจรู้ เนื่องจากเก้าไม่เคยเป็นแม่คนมาก่อน และเป็นมนุษย์เพศชายคนเดียวที่แม่คนนี้ให้กำเนิดขึ้นมา

เก้ารู้สึกสับสน ความรู้สึกปั่นป่วนปะทุอยู่ในหน้าอก วูบหนึ่งที่เก้าเผลอคิดไปถึงสตรีอีกคนที่อาจจะสำคัญกว่าแม่แล้วในขณะนี้ สามัญสำนึกของเก้าก็ชนะด้วยเหตุอันว่าด้วยแม่สำคัญที่สุดจนได้ แต่ถึงกระนั้นตอนนี้ทุกอย่างก็ไม่ได้ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย

สมองของเก้านั้นหยุดแปลความหมายของคำพูดของแม่เข้าสมองมาพักหนึ่งแล้ว เก้าเพียงตอบสนองเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ความคิดมากมายอัดแน่นอยู่ในหัว

เก้าสับสน สับสนมาก สับสนมากถึงมากที่สุดเรื่องอนาคต ความรัก เพื่อน และอื่นๆอีกมากมาย
เก้าอยากเลือกเอง เลือกบางสิ่งให้ตัวเองแม้จะไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุด
แต่หัวอกของแม่ก็ยังต้องการให้มีเลือดเนื้อของตนซบอยู่ดี ความรักเป็นสิ่งที่ดีในสายตาของข้าพเจ้า และมันก็เป็นสิ่งร้ายกาจได้เช่นเดียวกัน แต่ไม่ว่าจะดีหรือเลว สุดท้ายมันก็แค่ความรู้สึกที่ผ่านเข้ามา

ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้น

ไม่ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร เก้าจะถูกย้ายไปที่ไหน ไม่ว่าเก้าจะเปลี่ยนแปลงไปตามกาลแค่ไหน คนที่เดินต่อไปในถนนคือเก้า ไม่ใช่แม่ ไม่ใช่คนรักของเก้า และที่แน่นอนที่สุดคือไม่ใช่ข้าพเจ้าด้วยเช่นกันและไม่ใช่ใครในโลกนอกเหนือจากตัวเก้า

เส้นทางชีวิตที่แสนไกล อนาคตอันเลือนราง เก้าใช้สติที่เหลือคิดถึงหมอกควันข้างหน้า และไม่ว่าจะเป็นอย่างไร…

เสียงเรียกดังขึ้นอีกครั้ง น้ำตาของแม่ไหลริน เก้าไม่รู้จะทำอย่างไรดี

แต่เก้าก็เข้าใจ และยอมรับ

ข้าพเจ้าทำได้เพียงนั่งดูเฉยๆ

รอให้เวลาเฉลยคำตอบของคำถามในใจเก้าเอง

สักวันหนึ่ง

ตัวเราเองจะล้างพล็อตเก่านิดหน่อยแล้วใส่องค์ประกอบเพิ่มเพื่อให้มันเป็นหนังสั้นมากขึ้นไม่ใช่กึ่งสารคดีและเนื้อหาฟุ่มเฟือยเกินไป

ถ้าเป็นไปได้อยากทำขายกันในวงเล็กๆ ถ้ามีงานที่ตรงหัวข้อเราก็ส่งประกวด

มันอาจจะไม่มากมายและเหมือนจะเสียเปล่า แต่เราก็แค่มีความสุขกับสิ่งเล็กๆน้อยๆที่ทำ

เรื่องราวเกิดขึ้นเมื่อวาน วันนี้ ปีที่แล้ว หรือจะก่อนข้าพเจ้าเกิดก็ไม่อาจสาธยายจนหมดทุกวันเวลาได้

ข้าพเจ้าได้รู้จักกับแกเมื่อสองสามปีที่แล้วเมื่อข้าพเจ้ายังเป็นผู้ไร้วุฒิภาวะทางความคิด ข้าพเจ้าได้รู้จักกับแกจริงๆจังๆเมื่อไม่กี่เดือนมานี้เอง เจ๊กิ่งโปรดปรานหนังสือเป็นที่สุดเหมือนกับพี่สาวของข้าพเจ้าที่ตอนนี้อยู่ต่างประเทศ แต่นั่นก็ไม่สำคัญอีกเช่นกัน

แกเป็นคนเก็บความรู้สึก เลือกที่จะร้องไห้เงียบๆตามลำพังมากกว่าระบายใส่เพื่อนที่ไม่อยากจะรู้อะไร โดยส่วนตัวข้าพเจ้าคิดว่าเป็นการดีต่อเพื่อนของเจ๊กิ่ง แต่ก็อาจจะไม่ดีต่อตัวแกเอง เจ๊กิ่งจะเขียนความคิดความรู้สึกไว้ในบล๊อก ซึ่งคนๆนี้นี่เองที่แนะนำให้ข้าพเจ้ามีบล๊อกเป็นของตัวเอง ซึ่งข้าพเจ้าก็นับถือเจ๊กิ่งในระดับหนึ่ง

ทุกครั้งที่ต้องพูดคุยกับแก ราวกับว่ามีพลังบางอย่างทำให้ข้าพเจ้าต้องเกรงใจ ข้าพเจ้าเขียนบล๊อกนี้ด้วยสรรพนามแทนตัวเองว่า “เรา” เพราะคิดไม่ออกว่าจะเขียนอะไรแทนชื่อกวิน ก้อนทองดี ส่วนเจ๊กิ่งนั้นเป็นความเคยชินโดยกำเนิดของแกเองที่จะใช้คำนี้

จริงๆแล้วที่ข้าพเจ้าใช้คำว่าโดยกำเนิดก็เพราะข้าพเจ้าแทบจะไม่รู้จักคนๆนี้ หรือรู้จักในช่วงเวลาอันสั้นเกินไปจึงไม่อาจทราบได้ว่าทำไมแกถึงเป็นคนแบบนี้ ข้าพเจ้าจึงถือวิสาสะสรุปเอาเองเลยว่าทุกอย่างนั้นเป็น “โดยกำเนิด”

มีบางครั้งที่แกท้อใจอย่างรุนแรง ร้อนรน ราวกับมีลูกตะกั่วหนักอึ้งถ่วงท้อง ราวกับศรีษะและหัวใจของแกจะแตกสลาย ราวกับอะไรอีกหลายอย่างที่ข้าพเจ้าจะสรรหาคำมาใส่ให้เกินจริงได้ เจ๊กิ่งจะมีความเครียดเสมอ

แต่ข้าพเจ้าไม่เคยคิดจะทำให้แกหายเครียดเลยแม้แต่น้อย เพราะมันไม่ใช่เรื่องของข้าพเจ้าที่จะบุกรุกโลกของแก ข้าพเจ้าเชื่อในการตัดสินใจของเจ๊กิ่งแม้แกจะอยู่ในสภาวะอารมณ์ใดก็ตาม

ข้าพเจ้าจะขอให้เจ๊กิ่งสู้ต่อไปเหมือนทาเคชิในไอ้มดแดงที่ข้าพเจ้าเคยติดงอมแงมในวัยเด็ก ถึงแม้พวกสัตว์ประหลาดจะตายห่าตายโหงกันไปล้านแปดตอน ถึงแม้ไอ้มดแดงจะเตะสัตว์ประหลาดตายห่าไปกว่าสองร้อยห้าสิบแปดตอน ตอนจบของทุกตอนก็จะมีเสียงขึ้นมาว่า สู้ต่อไปทาเคชิ

ข้าพเจ้าคิดว่าบางทีคำว่าสู้ต่อไปอาจจะทำให้ทาเคชิมีแรงฮึดสู้ต่อไปตามที่คนพากษ์พูดก็เป็นได้

ดังนั้นกำลังใจคือแรงผลักดันที่โคตรจะยิ่งใหญ่สำหรับมนุษย์ชาติ

ข้าพเจ้าจึงไม่ลังเลเลยกับการพูดว่า

สู้ต่อไปเจ๊กิ่ง!

เราจ้องมองภาพเขียนข้างฝา ในความมืดที่เหมือนจะดูดกลืนทุกสิ่งรอบกาย ทำเพียงปิดเปลือกตาลงในความมืด… สุดท้ายเราก็ไม่เข้าใจอะไรอยู่ดี

ในที่สุดเราก็ตื่นในแดดยามเช้า ดวงตาพร่ามัว สมองหนักราวกับลูกตะกั่ว

ภาพเขียนข้างฝา ภาพที่มีเพียงสีละเลงไร้เรื่องราว ไร้ราคาค่างวด ภาพเขียนที่พูดไม่เป็น
แต่เราก็ยังคงติดมันไว้ข้างฝา

เพื่อนเก่ากลับมาเยี่ยมเยียน เพื่อนคนนี้ชื่อมึนเมา เราไปหามันก่อน และมันก็จะมาหาเราทีหลัง มีเพียงสายควันและความเงียบไร้สุ้มเสียงใดๆ

เราจ้องมองภาพเขียนอีกครั้ง แต่พยายามนึกเท่าใดก็นึกไม่ออก เราเขียนมันขึ้นมาทำไมเหตุผลนั้นลืมไปเสียแล้ว

ต้นไม้ต้นหนึ่งยืนตระหง่านยามโพล้เพล้ หยาดน้ำค้างปลิดปลิวจากยอดใบอ่อนลงสู่ผืนดิน

เราโน้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง สติเลือนราง หัวถูกดึงดูดเข้ากับหมอนด้วยความเร็วสูง

น้ำค้างหยดลงบนหญ้าต้นหนึ่ง ทำให้มันมีแรงจะมีชีวิตอยู่ต่อไปก่อนคนจะมาถอนมันออกตามปกติ ความพยายามของต้นหญ้าดูไร้ค่า

เราจ้องมองภาพเขียนอีกครั้ง ข้อสรุปคือมันดูไม่รู้เรื่อง และงานประเภทนี้ก็มีอยู่เยอะแยะในยุคนี้

ต้นหญ้าถูกถอนในตอนเช้า ผืนดินรอรับหญ้าต้นใหม่ที่จะเติบโตและตายในไม่ช้า

มือของเรากำลังจะแกะงานออกจากฝาผนัง งานแบบนี้ใครๆก็เขียนได้

แต่เราก็หยุดและกลับไปนอนต่อเช่นเคย ทำเพียงรอคอยเข็มนาฬิกาให้หมุนไปยังวันพรุ่งนี้ และกลับไปยังวิถีชีวิตเดิม

บางสิ่งที่เรามองไม่เห็นเรื่องราว ใช่ว่ามันไม่มีเรื่องราวเสมอไป
สิ่งใดมีมาก สิ่งนั้นย่อมดูไร้ค่า แม้ว่าสิ่งนั้นจะสวยงาม

เราเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงตะวันสีแดงยามลับขอบฟ้า ความรู้สึกเมื่อจ้องมองคล้ายกับว่าเราเคยรู้สึกแบบนี้

เราเลือกที่จะสลัดความสงสัยทิ้งไป และหลงลืมมันต่อไป

.

.

.

.

.

.

ความจริงอันน่าเศร้าคือ ไม่มีใครในโลกไม่หลงลืม เราหลงลืมสิ่งที่อาจจะเคยคิดว่าจะไม่มีวันลืม เราเปลี่ยนแปลงแม้เราสาบานว่าจะไม่เปลี่ยนแปลง

ตัวเราเมื่อวานนั้นไม่ใช่เรา ตัวเราเมื่อวัยเยาว์ก็ไม่ใช่เรา เมื่อห้านาทีที่แล้ว หรือจะเมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้วก็ไม่ใช่เรา ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นเสมอภายใต้จิตสำนึก ทั้งใต้สำนึก ไร้สำนึก มีสำนึก และอีกหลายสำนึกก็เช่นกัน ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนแปลงเสมอภายใต้กฏแห่งธรรมชาติ แห่งกรรม แห่งสหประชาชาติ หรืออะไรก็ตาม

บางครั้งเราเสียดายที่จะตัดอดีตทิ้ง

แต่ขอจงอย่าลืมว่าสุดท้ายก็จะไม่มีอดีต ไม่มีปัจจุบัน ไม่มีอนาคตมีเพียงธาตุธุลีที่หลอมรวมเป็นหนึ่งกับโลก

สุดท้ายเราก็ต้องคืนโลกไปหมดอยู่ดี

ในขณะที่เรากำลังจะพุ่งไปที่ประตูและเปิดโดยหวังว่ามันจะออกไปโดยสันติมันก็วิ่งเข้าใต้เตียงและหายวับไปกับตา…

แต่เราแน่ใจว่ามันยังอยู่ในห้อง เรากวาดสายตามองอย่างหวาดระแวงรอบๆห้องเป็นช่วงๆ แต่ก็ไร้วี่แววของมัน

บ้านเรามีหนูตัวนึงซะแล้ว กลัวแค่ว่าจะมีครอบครัวในบ้านหลังนี้…ในห้องนี้ ซึ่งเราไม่ยอมแน่นอน

แต่สุดท้ายก็ยอมแพ้ กลับมาเข้าบล็อค บ่นให้คนในเน็ตอ่านพลางคิดไปว่าให้มันเถอะเรื่องแค่นี้

บล๊อกนี้จะกล่าวถึงเหตุผลของอารมณ์มากกว่าจะตั้งคำถาม

ส่วนตัวเรา “โคตร” จะพอใจกับงานใหม่ตัวเองเหมือนกันเพราะมันกลั่นกรองมาจากอารมณ์มากกว่าผนวกกับเราชอบทำงานอารมณ์อยู่แล้วทั้งศิลปะ ดนตรีแม้กระทั่งงานเขียน

1. ว่าด้วยตัวของตัวเอง

อะไรคือสิ่งที่เป็นตัวตนที่แท้จริง? เราสังเกตดู(อีกแล้ว)ว่าหลายๆคนนั้นมักโฆษณาว่าตัวเองนั้นเป็นตัวของตัวเองบ้างล่ะ ไม่หลงตามกระแสบ้างล่ะ

แต่เราไม่คิดนะว่ากระแสในที่นี้จะไม่ทำให้คนแบบนั้นมีผลกระทบโดยไม่รู้ตัวหรือ? อะไรคือตัวของตัวเองกันแน่ และทำไมคนถึงพยายามตามหามันเหลือเกินทั้งๆที่มันก็เป็นเพียงแค่มโนภาพที่ไม่จริง เป็นเพียงสิ่งที่เราตามหาทั้งๆที่ไม่มีจริงๆ

…เราคิดว่ามนุษย์เราเปลี่ยนตลอด ไม่มีใครไม่เปลี่ยน ดังนั้นตัวตนของเราเองก็จะเปลี่ยนไปเรื่อยๆตามสิ่งรอบตัว ไม่ว่าจะสภาพแวดล้อม ผู้คนรอบข้าง หรือแม้กระทั่งเพลงที่ฟังหนังที่ดู

ทุกอย่างมันเปลี่ยนกันได้ เพียงแต่ในหนึ่งตัวตนของเรามีความฝัน

ความฝันที่ไม่ว่าตัวตนของตัวเองจะเป็นเช่นไรมันก็จะไม่เปลี่ยนไปตามกาลเวลา

2. การควบคุม

หมอบอกว่าไม่ให้เราควบคุม พยายามปลดปล่อยออกมาให้มากที่สุด หากควบคุมเราจะกลายเป็นคนที่ในหัวสมองอัดแน่นไปด้วยอารมณ์ระเบิด และสักวันมันต้องระเบิด

อืม…ห้ามควบคุมแล้วให้ปลดปล่อยเหรอ? ถ้าให้ปลดปล่อยมันทุกครั้งเราคงเหมือนคนบ้าน่าดูแฮะ!

3. มีดทำครัว

วิชาอาชีพเล่นเอาสยองใช่เล่น เรานั่งหั่นอยู่เพื่อนเราก็หั่นเข้าเล็บตัวเอง

เราก็ด่ามันว่าโดนได้ไงวะ พูดยังๆไม่ทันขาดคำเลยมีดคมปลาบสุดล้ำสมัยก็สัมผัสกับเล็บเราแทบขาด

เราหั่นต่อไปเรื่อยๆด้วยความเมามันจนเสร็จงาน ครูก็ให้เอามีดไปล้าง

เมื่อมีดถูกน้ำชำระล้างจนใหม่แล้ว…เราอดชื่นชมในประสิทธิภาพโรงเรียนที่เอาเงินไปซื้อมีดใหม่ๆมามากมาย

มีดเมื่อสะอาดแล้วก็กลับมาส่องแสงวาววับกับคมที่ดูจะสดใสกว่าเดิม เราอดไม่ได้จริงๆที่จะเอาเสื้อไปเช็ดคราบน้ำออกก่อนเอาไปเก็บ

…เราคิดว่าคงต้องหัดใช้มีดมาทำกับข้าวบ้างแล้วล่ะ

4. แด่ผู้ที่ไม่เคยรู้จักตัวเอง

รุ่นน้องผู้ตามรุ่นพี่ทั้งท่าทาง คำพูดแบบวัยรุ่น เพื่อนผู้ตามคนอื่นถึงที่สุด

บางที่อาจจะเป็นเพราะการค้นหาตัวเอง… แต่เขามองหาคนอื่นในตัวเองมิได้มองหาตนเองในสรรพสิ่ง เราอาจจะพูดง่ายเกินไปเกี่ยวกับการค้นหาตัวเอง

แต่เราแค่คิดว่าคนส่วนใหญ่เลือกท่จะมองข้ามตัวเองแล้ววิ่งเข้าหาความศิวิไลซ์ในแสงสียามค่ำคืน เลิกฟังแผ่นเสียงไปซื้อซีดีแทนในราคาถูกแต่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ

ชีวิตคนทั่วไปที่มีอิสระนั้น เราได้เลือกอยู่ตลอดเวลา

คนบางคนเลือกจะแต่งตัวให้เหมือนเพื่อนหรือรุ่นพี่ บางคนเลือกที่จะเดินตามเส้นทางที่คนอื่นเคยย่ำจนเละแล้ว

แต่บางคนเลือกที่จะทำสิ่งที่แตกต่าง เลือกที่จะมองเห็นความงามของแสงแดด เลือกที่จะได้กลิ่นหอมของธรรมชาติ เลือกที่จะใช้ชีวิตตัวเอง

เราเสียดายตัวตนของคนหลายๆคนที่เลือนหายไปกลายเป็นคนอื่น แต่หากเขาพอใจที่จะเป็นคนอื่น นั่นก็เป็นความสุขอย่างหนึ่ง

สิ่งที่มีค่าที่สุดของชีวิตคือการใช้ชีวิต

ดังนั้นเราอยากถามคนที่นั่งอ่านว่า แล้วสิ่งที่มีค่าที่สุดของการใช้ชีวิตของคุณล่ะคืออะไร?

ไม่แน่มันอาจจะเป็นความฝันของคุณแล้วก็ได้

ดังนั้นถ้าค้นพบก็เดินไปหามันซะ

ปล. เราว่าจะเอาเรื่อง “จุดจุดจุด”ที่เขียนไว้ตอนเจิมบล็อกแรกๆมาเขียนใหม่ด้วยล่ะ รู้สึกว่ายังขาดในหลายๆเรื่องน่ะ เราคิดว่ามันน่าจะมีปมอารมณ์ที่ซับซ้อนกว่านั้นน่ะ

เราต้องทำมันให้เสร็จ

ไอ้หนังเรื่องนี้ต้องเสร็จก่อนเราจบปีนี้

เมื่อตอนยังเล็กเราก็เห็นด้วยกับประโยคข้างบนอย่างสุดยอด

แต่เมื่ออายุเรามากขึ้นนี่สิ… ไม่ใช่ว่าเราเป็นผู้ใหญ่หรืออะไรหรอก เพียงแต่เรามีวุฒิภาวะทางอารมณ์และความคิดเพิ่มขึ้น ทำให้เห็นได้ชัดว่าพ่อแม่คาดหวังกับเราสูงมากถึงท่านจะปากบอกว่าไม่ก็เถอะ

เมื่อพูดถึงการศึกษาในอนาคตพ่อแม่เราจะพูดถึงสถาปัตย์ขึ้นมาอย่างแรก เพราะพวกเขาคิดกันเอาเองแล้วว่ามันก็เหมือนกันแหละ แค่ขีดๆเขียนๆไปวันๆไร้สาระล่ะมั้ง

เหมือนว่าเขาคงไม่มีวันเห็นในแบบที่เราเห็น

เราอยากทำงานหลุดๆ อยากทำหนังสั้น อยากทำหนังสือทำมือ อยากนู่นอยากนี่เพราะนี่คือวัยช่างฝันของเรา และเราอยากจะทำให้ฝันหลายๆอย่างเป็นจริงในช่วงนี้เท่าที่จะทำได้ อยากมีชีวิตอยู่กับสิ่งที่พึงมี อยากใช้ชีวิตไม่หรูหรา ไม่อยากให้คนมาจำกัดค่าตัวเราในเมื่อเรารู้ดีกว่า

เราอยากลองช่วยเหลือผู้อื่นแต่ก็ได้แต่อ้างว่าไม่มีเวลา ทั้งๆที่มีเวลา แต่ก็ถูกขัดทุกที ไม่เคยมีใครให้โอกาสในเรื่องดีๆเลย มีัแต่ยัดเยียดให้เราเห็นแก่ตัวรักตัวกลัวตาย ทำไมต้องห้ามเราทำมันทุกอย่างล่ะถ้ามันเป็นสิ่งที่ดีจริง แล้วทำไมต้องอยากให้เราเป็นคนเห็นแก่ตัวแล้วอยู่รอดต่อไปเล่า?

หากชีวิตที่มีอยู่เพียงน้อยนิดสร้างความสุขได้ เราก็จะทำ แต่หากให้เรามีชีวิตอยู่แบบเห็นแก่ตัว เราก็ไม่อาจเรียกตัวเองว่ามนุษย์ได้อีกต่อไป หรือเราจำต้องทิ้งความเป็นคนเพื่อให้ได้สถานะที่มั่นคงทางสังคมเหรอ? เ้ราว่ามันไร้ค่าจริงๆหากสิ่งที่เรามั่งมีมันไม่เคยทำให้ผู้อื่นได้สุขเหมือนเรา

ตอนนี้เรายังหาเงินเองไม่ได้ แต่เรามีแรงกายแหละใจที่จะจ่ายให้ความสุขให้พวกเขาเหล่านั้น